Jaki w ogóle jest nasz synek ?
Jest wspaniałym dzieckiem, tylko takim jakby zamkniętym trochę w swoim świecie. Nie lubiącym okazywania uczuć , przytulania się , ale za to buźki daje jak się go poprosi. Nie zawsze, ale często. Jego zabawa codziennie wygląda tak samo. Układa różne rzeczy jak klocki czy samochody w równych rzędach. Taka czynność może go zająć na bardzo długo. Czasami próbuje malować. Tak po swojemu ( jak ja to mówię artystyczny nieład panuje na jego kartce ). Uwielbia ciasne przestrzenie. Chowa się w skrzyni na zabawki, we wnęce między łóżkiem , a ścianą czy np. w łazience w koszu na pranie. Lubi też kręcić się wokół własnej osi czy też na krześle obrotowym. Ale tak najbardziej to szał u naszego syna wywołują autobusy. Gdy je widzi to nagle staje się z nim coś dziwnego. Jego szyja staje się sztywna , cały drży , trzepocze rączkami i krzyczy nie mogąc się doczekać aż do niego wsiądzie. Gorzej jest jak czekamy na autobus, albo jak stoi on na przystanku , a my tylko go mijamy, bo akurat nigdzie nie jedziemy. Wtedy to jest krótko mówiąc jakiś horror. Synek krzyczy , wyrywa się , chcę wychodzić z wózka..To jest jednym słowem histeria. Kto by pomyślał ,że tak bardzo będzie uwielbiał autobusy.
Spacery też są ciekawym przeżyciem. Musimy chodzić z synkiem tam gdzie on chcę. Nie można zmienić jego trasy , bo wtedy sie złości i jest niezadowolony. A jeśli chodzi o ostrożność np. na spacerze, to raz jest ostrożny jak niemowlę , a innym razem bardzo odważny i mało ostrożny.
Jest cudownym dzieckiem, tylko wymagającym od nas więcej cierpliwości i dużo pracy przy jego rozwoju, bo nawet proste czynności sprawiają mu trudność i potrzebuje czyjejś pomocy , a czasem nawet wyręczania.
Miał też problemy z jedzeniem. Trzeba było zmuszać go do jedzenia, bo miał swoje ulubione potrawy. Inne już nie chętnie jadł. Od kiedy jest na diecie je dużo chętniej. Uczymy go jedzenia widelcem czy łyżeczką, ale idzie ciężko. Na razie woli jeść rękoma, albo jak ktoś go karmi.
Nie mówi , nie wyraża swoich potrzeb w zrozumiały sposób i nas też nie bardzo rozumie. Na razie mamy duży problem z komunikacją między nami. On się denerwuje jak coś chce , a my nie wiemy o co mu chodzi, albo też się złości jak my coś mówimy , a on nie rozumie.
Ciężka praca przed nami, żeby nasz wspaniały synek potrafił wyrażać swoje uczucia , mówić nam o swoich potrzebach , rozumieć to co my do niego mówimy, zaczął być samodzielny i umieł żyć normalnie z innymi ludźmi.
Kochamy go nad życie i nie zamienilibyśmy go na inne dziecko. On jest cudowny , jedyny w swoim rodzaju i wyjątkowy..

Walczymy o przyszłość naszego synka !!!
Mam nadzieję, że nam się uda , a Wy nam w tym pomożecie !!!